จริง ๆ จะเขียนไดอารี่ตั้งแต่เมื่อวาน
แต่เรื่องเรียนมันช่างสุดแสนจะกวนจิต
.........
คิดเรื่องจะเขียนไม่ออกอีกแล้วไง
เมื่อวานนี่คิดออกอยากเขียน แต่ไม่ได้เขียน
ตอนนี้ลืมซะแล้ว...
วัน ๆ ไม่ค่อยจะมีอะไรทำ
ถ้าไม่อยู่กับแฟน ก็อยู่กับแฟน แล้วอยู่กับแฟน
บางทีช่วย ๆ แม่เรื่อยเปื่อย
นั่งนับถอยหลังเวลาที่จะได้มาหาแฟนที่บ้าน
........
เจอหนังสือธรรมมะของแม่เป็นกอง
ได้นั่งอ่านตอนเช้า ๆ กับชาร้อนแก้วอ่อน ๆ
ชักจะทำตัวเหมือนแฟนขึ้นมาทุกที
...........
แต่อ่านแล้วได้ประโยชน์มากนะ
มากจริง ๆ ...
แต่มันน่าเสียดายที่บางทีรู้อยู่แก่ใจว่าทำไม่ได้
พยายามจะทำให้ได้นั่นแหละ...แต่ยาก...ยากมาก
จะว่าไป...อย่างน้อยก็ได้ลองพยายามจะเข้าใจในโลกธรรม
บาปหนาจะแย่แล้วเราเนี่ย
อ่อ..รู้แล้ว
บังเอิญเปิดเจอรายการที่เขาช่วยคนพิการที่ด้อยโอกาส
คนที่ขาขาด แต่ต้องทำนา เขาเอากระบอกไผ่ มาใช้แทนขาอีกข้าง
ทุกก้าวที่เดิน ความคมของขอบไผ่ก็บาดเนื้อเข้าไปทุกที
อื้อหือ เห็นของจริงนี่มีร้องไห้แน่ ๆ
และคนเหล่านี้ช่วยบริจาคทำขาเทียมให้ แล้วก็รถเข็น
อยากช่วยบ้างจังเลย
แต่ทำยังไงดีไม่มีเงินเป็นล้านๆมาช่วยสร้างขาเทียมให้เขาได้ ?
.........
กำลังคิดว่าช่วงที่อยู่ว่างๆ น่าจะลองไปเป็นอาสาสมัคร
ถ้าหนูไม่มีเงินหนูจะช่วยอะไรได้ไหม ?
หนูยังมีเวลาเที่ยวทั้งชีวิต...ถ้าจะแบ่งเวลาชีวิตเล็กๆน้อยๆไปต่อให้คนอื่นจะได้ไหม ?
อย่าหาว่าปากดีเลย..เพราะมันอาจจะจริง
อย่างน้อยที่สุดในเสี้ยวความคิดมันยังมีความคิดกับปากให้ได้ดี
อย่างน้อยก็ไม่ได้มีความคิดเอาไว้หมกแต่เรื่องตัวเอง
ฟุ้งซ่านป่ะเนี่ย ?
